Het digitale productpaspoort zal de textielsector veranderen, maar misschien niet op de manier die mensen verwachten

Een paspoort voor het product

Het digitale productpaspoort duikt steeds vaker op in gesprekken over de toekomst van textiel in Europa. In de meest eenvoudige vorm lijkt het idee rechttoe rechtaan. Een textielproduct krijgt een digitale identiteit waarmee informatie kan worden opgevraagd over wat het is, wat het bevat, waar het vandaan komt en, uiteindelijk, hoe het moet worden gerepareerd, hergebruikt of gerecycled. Voor een industrie die streeft naar meer traceerbaarheid en circulariteit, is dat zeer zinvol. Maar er is een belangrijk verschil tussen weten wat een textielproduct is en weten wat ermee is gebeurd.

Productinformatie en gebruiksgeschiedenis

Stel je voor dat er twee identieke badhanddoeken op dezelfde dag zijn geproduceerd. Ze bevatten dezelfde vezels, zijn in dezelfde fabriek geproduceerd en hebben exact dezelfde milieueigenschappen wanneer ze de fabriek verlaten. Je komt een hotel binnen en blijft jarenlang in productieve circulatie. De andere gegevens verdwijnen na een paar maanden. Vanuit een productinformatieperspectief zijn ze identiek. Vanuit een duurzaamheidsperspectief hebben ze een heel ander leven gehad. Dit is waar het digitale productpaspoort bijzonder interessant wordt voor de horeca.

Hotels en wasserijen hebben niet alleen met textiel te maken als producten. Ze beheren enorme aantallen individuele artikelen die continu in beweging zijn, gewassen, hergebruikt, beschadigd, vervangen en uiteindelijk afgeschreven worden. De fabrikant weet hoe de handdoek is gemaakt. Maar het hotel en de wasserij genereren veel van de informatie over wat er vervolgens gebeurt. Hoe lang is het textiel in omloop geweest? Hoeveel wasbeurten heeft het doorstaan? Heeft het de verwachte levensduur ook maar enigszins gehaald? Waarom is het uit de roulatie genomen? Zou het elders hergebruikt kunnen worden? En, wanneer het uiteindelijk afval wordt, wat is er dan eigenlijk beschikbaar voor recycling?

Waarde vóór de regelgevende details

Die operationele geschiedenis kan uiteindelijk enorm waardevol zijn. Er schuilt echter een gevaar in het vooruitlopen op de regelgeving. De exacte informatievereisten, technische architectuur en implementatietijdlijn van het Digitale Productpaspoort voor textiel zijn nog in ontwikkeling. Het zou daarom onverstandig zijn voor hotels om vandaag technologische beslissingen te nemen op basis van aannames over wat toekomstige regelgeving precies zal vereisen. Dat hoeft echter niet. De interessantere kans bestaat onafhankelijk van regelgeving.

Het toekennen van een digitale identiteit aan textiel en het opbouwen van betrouwbare informatie over de operationele levensduur ervan heeft al waarde. Het kan hotels helpen inzicht te krijgen in de levensduur, het verbruik, verlies en vervanging. Het kan wasserijen helpen inzicht te krijgen in de verwerking en duurzaamheid. Het kan fabrikanten helpen te leren hoe producten daadwerkelijk presteren nadat ze de fabriek hebben verlaten. Als een deel van die informatie later nuttig of verplicht wordt voor een digitaal productpaspoort, is de operationele basis al aanwezig.

Gedeelde verantwoordelijkheid voor de levenscyclus

Dit benadrukt ook een belangrijk onderscheid dat we gedurende deze discussie hebben gemaakt: eigendom is niet hetzelfde als controle. Een gehuurd textiel kan wettelijk eigendom zijn van de wasserij, terwijl de nuttige levensduur ervan gezamenlijk wordt gecreëerd door de fabrikant die het heeft gemaakt, de wasserij die het verwerkt en het hotel waar het wordt gebruikt. Een zinvol circulair model kan daarom niet stoppen bij de grens van eigendom. Informatie moet met het textiel meereizen.

Misschien is dat uiteindelijk wel een van de belangrijkste gevolgen van het Digitale Productpaspoort. Geen nieuw label. Geen nieuwe database die alleen is aangemaakt om aan een wettelijke eis te voldoen. Maar een reden om informatie te verbinden die nu gefragmenteerd raakt wanneer een textielproduct van fabrikant naar wasserij, hotel, hergebruik en uiteindelijk recycling gaat. Het digitale productpaspoort kan ons vertellen wat een textielproduct is. Verbonden Textielbeheer kan ons helpen te begrijpen wat ermee is gebeurd. En voor een echt circulaire textieleconomie hebben we waarschijnlijk beide nodig.